چون على بن الحسين را ديد از او پرسيد : - على بن الحسين ! حالا چه كسى پيروز است ؟ در اين سخن اشارتى به نبرد جمل است كه بين سپاهيان على عليه السلام و طلحه و زبير در گرفت و طلحه پدر ابراهيم در آن نبرد كشته شد . على بن الحسين ( ع ) پاسخ داد : - اگر مىخواهى بدانى چه كسى پيروز است ، هنگام نماز ، اذان و إقامه بگو « 1 » آيا ميدانيد طلحه پدر اين ابراهيم يكى از سابقان در اسلام و يكى از مهاجران نخستين و كسى است كه گويند از عشرهء مبشّره بوده است ؟ . طلحه كسى است كه در جنگ احد با آنكه خود زخمى بود پيغمبر را برداشت تا سپاهيان بدانند او زنده است . اما پس از ربع قرن از رحلت پيغمبر به روى امامى كه با او بيعت كرده بود شمشير كشيد و پسرش به فرزندزادهء على سخنى چنين ميگويد ! از گفتهء پسر طلحه يك نكته روشن مىشود ، و آن اينكه بعض بزرگزادگان مهاجر و اشراف قريش هيچ‌گاه مسلمانى را چنان كه بايد نشناخته بودند . و اگر پدران آنان در جنگ‌هاى زمان پيغمبر ، از خودگذشتگى نشان دادند ، شايد براى آن بود كه در تازه‌اى براى رسيدن به مال و مقام به روى آنان گشوده شد . و اگر آنان براستى براى خدا كوشيدند ، بارى فرزندان آنان ، بدان درجه از ايمان نرسيدند ، و گرنه چگونه ممكن است نبرد جمل و يا فتح مكه و حادثهء كربلا و شهادت حسين عليه السلام را به حساب پيروزى بنى هاشم و بنى اميه گذاشت . و چگونه اين مهاجرزاده با آنكه از تيرهء اميه نيست شادمان است كه بر عكس نبرد بدر ، در نبرد يوم الطف امويان بر هاشميان كه پدر او در نبرد با آنان كشته شد ، پيروز گشته‌اند و على بن الحسين ( ع ) پاسخ او را ميدهد كه جدال بر سر بانگ تكبير و اذان مسلمانى و اقرار به يگانگى خداست نه بر سر رياست هاشم يا اميه .

--> ( 1 ) . امالى شيخ طوسى ج 2 ص 290